กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 ตาบอดกันหมดหรือไร! กล้าตั้งตนเป็นศัตรูกับสำนักไป่เลี่ยน!
สำหรับโจรที่ขโมยเหยื่อของตนไป สำนักไป่เลี่ยนไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทะนุถนอมหยกถนอมบุปผา
ยิ่งมองเยวี่ยหว่านอิ๋งที่ร้องไห้กระจองอแงทั้งยังโกหก พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจ
ผู้บำเพ็ญชายที่ถือค้อนดาวตกจึงคิดจะฟาดนางสักที ให้สลบไปก่อนค่อยว่ากัน นางช่างเสียงดังเหลือเกิน
เห็นค้อนดาวตกกำลังจะฟาดลงบนตัว เยวี่ยหว่านอิ๋งก็ร้องลั่น “อย่าตีข้า ข้ารู้ว่าใครขโมยอสรพิษหางมังกรไป ไม่ใช่พวกเรา! หากพวกท่านอยากตามหาอสรพิษหางมังกร ก็อย่าตีข้า ข้าจะบอกพวกท่าน!”
ศิษย์ชายสามคนจากสำนักติ้งคุนเห็นเช่นนั้นก็พากันมองเยวี่ยหว่านอิ๋ง ต่างประหลาดใจอยู่บ้าง