ตอนที่ 381 ยังไม่ออกจากเมืองหลวงก็เริ่มกินอาหารหมาแล้ว

ซ่งจวินเยี่ยนไม่ได้ยินเสียงในใจของนาง ไม่รู้ถึงความรู้สึกของนางในยามนี้ สองมือที่วางอยู่บนหัวเข่ากำแน่นด้วยความประหม่าไปแล้ว

เขามองดวงตาที่เรียบง่ายกระจ่างใสของนาง ไม่รู้ว่าจะเอ่ยอะไรกันได้อีก

คำมั่นสัญญามากเพียงใด หากทำไม่ได้ก็รังแต่จะกลายเป็นการหลอกลวง

นางประหนึ่งของขวัญที่เบื้องบนประทานมาให้ข้างกายเขา การได้พบนางนับเป็นความเมตตาสูงสุดที่เบื้องบนมอบให้แก่เขาแล้ว เขาไม่กล้าล่วงเกิน เพียงอยากใช้ความจริงใจรั้งนางไว้

ทว่าเขาจะทำให้นางเข้าใจและเชื่อมั่นในความรู้สึกของตนได้อย่างไรเล่า

ดูเหมือนว่านาง... จะมองไม่เห็นสมุดเล่มเล็กของเขาเลย

ในเวลานี้เขารู้สึกพ่ายแพ้อย่างไม่มีสาเหตุในใจ เหตุใดเขาต้องกลายเป็นคนที่ไม่เหมือนผู้อื่น เหตุใดไม่อาจทำให้นางอ่านใจเขาได้ตลอดเวลา เพื่อให้นางเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างแน่วแน่ได้เล่า