ตอนที่ 370 ไทเฮาก็คงรู้ความจริงเบื้องหลังตั้งนานแล้วกระมัง

ภายในโถงโกลาหลวุ่นวายราวกับละครปาหี่ฉากหนึ่ง

ลู่ซินหรานถูกซ่งจวินเยี่ยนปกป้องไว้ด้านหลัง มือของคนทั้งสองกุมประสานกันแน่น

ไทเฮาทรงกุมพระอุระพลางพยายามคลานไปทางฮองเฮา ฮองเฮายืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่แต่ไกล บนใบหน้ามีเพียงความด้านชาอันว่างเปล่า

หลายปีมานี้... ไทเฮาทรงดีต่อนางจริงหรือ

หากปฏิบัติต่อนางประหนึ่งบุตรในอุทรจริง ยามที่ฮ่องเต้ปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ ให้นางต้องทนรับสายตาเย็นชาและการเย้ยหยันจากเหล่าพระสนม เหตุใดพระองค์จึงไม่เคยเอ่ยปากช่วยนางเล่า

สิ่งที่ไทเฮาทรงทำเพื่อตน ดูเหมือนจะเป็นเพียงการไม่ซ้ำเติมยามตกต่ำเท่านั้น

นางก้มหน้ามองไทเฮาที่ยังคงคลานมาทางตน หลับตาลงชั่วครู่ จากนั้นจึงเดินตรงไปยังจางหย่งผิงอย่างเด็ดเดี่ยว

ยังนับว่าดี นางยังมีครอบครัว

ท่านพ่อและท่านย่าของนางยังมิได้ทอดทิ้งนาง