ตอนที่ 368 ในสมุดเล่มเล็กล้วนเป็นเนื้อหาวิปริตอย่างยิ่ง

ช่วงเวลานี้ในแต่ละวันฮ่องเต้ทรงใช้ชีวิตอย่างสะลึมสะลือมึนงง

พระองค์ไม่สนใจราชกิจแผ่นดินมานานแล้ว และไม่มีแก่ใจจะไปใส่ใจความคิดเล็กคิดน้อยเหล่านั้นของเหล่าขุนนางในราชสำนัก

ในความสะลึมสะลือนั้น ในที่สุดจิตสำนึกของพระองค์ก็พบว่าสภาพของตนเองประหลาดเกินไป พระองค์ไม่ควรกลายมาเป็นเช่นนี้อย่างกะทันหัน

พระองค์ดิ้นรนหมายจะยันกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าทั่วร่างกลับไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง พระองค์ยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ถึงได้ใช้หางตาเหลือบไปเห็นมืออันแห้งเหี่ยวที่เต็มไปด้วยรอยย่นของตนเองได้อย่างยากเย็น

พระองค์เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ใช้เรี่ยวแรงทั่วทั้งร่างถึงเพิ่งจะยกมือขึ้นมาลูบแก้มของตนเองได้

เบ้าตาลึกโหล ผิวหนังหย่อนคล้อย แก้มที่เคยเอิบอิ่มบัดนี้ตอบลึกลงไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว