ตอนที่ 292 เกือบจะลืมเสพเรื่องเด็ดแล้ว

ลู่คังเต๋อกับนางจ้าวย่อมรู้ดีว่าทุกคนล้วนกำลังจับจ้องมองมาที่ตน และรู้เช่นกันว่าในวันมงคลสมรสออกเรือนของลู่ซินหราน พวกเขาจำเป็นต้องแสดงท่าทีอย่างที่บิดามารดาทั่วไปพึงมี

ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุตรีที่เพิ่งกลับคืนสู่จวนได้เพียงปีกว่าผู้นี้ อีกทั้งยังไม่มีความสนิทสนมชิดใกล้กับตนแม้แต่เสี้ยวเดียว พวกเขาจึงไม่อาจปั้นสีหน้าอาลัยอาวรณ์ยากจะตัดใจออกมาได้จริง ๆ

นางจ้าวแสร้งกระแอมไอแผ่วเบาคราหนึ่ง “หวังว่าวันหน้าเจ้าจะ…”

นางชะงักไปเล็กน้อย คิดจะอาศัยโอกาสนี้เอ่ยตักเตือนสั่งสอนสักสองสามประโยค แต่ก็เกรงกลัวโทสะอันร้ายกาจของลู่ซินหรานว่าจะหักหน้านางต่อหน้าธารกำนัล ลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายจึงเอ่ยออกไปเพียงประโยคเดียว

“ครองคู่ผาสุกกับท่านอ๋องเว่ย”

ลู่ซินหรานขานรับคำว่าเจ้าค่ะอย่างว่าง่าย ทว่าในใจกลับคิดว่ายังนับว่าดีที่นางจ้าวไม่โง่เขลาเบาปัญญา