ตอนที่ 270 คนเราย่อมต้องตาย ทว่าต้องไม่อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินตาย

ในใจของลู่ซินหรานผุดข้อสันนิษฐานขึ้นมาแล้ว เพียงแต่ความเป็นไปได้ที่นางนึกถึงนี้ช่างสะเทือนเลื่อนลั่นสะท้านโลกเกินไป นางจึงยังยากที่จะเกลี้ยกล่อมตนเองให้เชื่อได้

ทว่าหลาย ๆ เรื่องก็เปรียบเสมือนมีกระดาษโคมไฟกั้นไว้ พอแทงทะลุออก ทุกจุดที่ไม่สมเหตุสมผลในกาลก่อนก็พลันมีคำตอบขึ้นมาทั้งหมด

แม้ข้อสันนิษฐานนี้จะเหลวไหลเกินไป แต่เมื่อลองหวนนึกทบทวนเรื่องราวแต่หนหลังอย่างจริงจัง ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสามารถเทียบเคียงตรงกันได้ทั้งหมดทีละเรื่อง

ความตระหนักรู้นี้ทำให้หัวใจของนางเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาฉับพลัน หากมีคนได้ยินเสียงในใจของนางได้จริง ๆ เช่นนั้นก่อนหน้านี้... นางมิใช่กำลังกระโดดโลดเต้นไปมาอยู่บนเส้นแบ่งแห่งการรนหาที่ตายหรอกหรือ

นางช่างชอบบ่นพึมพำถึงเพียงนี้...