เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่ซินหรานนอนไม่หลับอย่างหาได้ยาก ตลอดทั้งคืนในหัวล้วนสะท้อนก้องด้วยประโยคนั้นที่ว่าให้มีชีวิตอยู่อย่างดี
นางเริ่มเข้าใจบ้างแล้วว่าไฉนฟ้าดินแห่งนี้จึงมอบข้อยกเว้นเป็นพิเศษให้แก่ลู่ซินหลานและซ่งจวินเยี่ยน
พวกเขา ล้วนมีจิตใจที่บริสุทธิ์ยิ่ง
ส่วนนาง ช่างมีความสุขเหลือเกิน คนเช่นนี้ทั้งสองคนต่างอยู่เคียงกายนาง
คนหนึ่งจะกลายเป็นสหายร่วมศึก อีกคนคือครอบครัวที่นางวางใจได้มากที่สุด
“นอนเถิด ไม่อยากไปดูฮองเหนียงเหนียงนำทัพเข้าเมืองหรือ”
ลู่ซินหลานหาวออกมาทีหนึ่ง คนข้างกายพลิกตัวไปมาตลอดทั้งคืน นางจึงพลอยหลับ ๆ ตื่น ๆ ตามไปด้วย ศีรษะหนักอึ้งอยู่บ้าง
ลู่ซินหรานส่งเสียงอืม รู้ว่าตลอดทางมานี้นางต้องไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่แน่ จึงไม่กล้าขยับตัวอีก ไม่รู้ว่าเมื่อใดตนเองถึงได้ผล็อยหลับไปอย่างตื้นเขิน