ตอนที่ 231 เดิมทีเขาก็เป็นลูกหมาป่าที่ถูกหมาป่าเลี้ยงจนโต

ภายในค่ายทหารที่เพิ่งผ่านพ้นสถานการณ์สงครามมาหมาด ๆ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวล

สองสามวันก่อนหน้านี้ การบุกโจมตีนอกเมืองไม่เคยขาดสาย ภายในเมืองบาดเจ็บล้มตายสาหัส

มิใช่เหมันต์ฤดูที่ผืนดินจับตัวเป็นน้ำแข็ง กลิ่นเหม็นเน่าของศพและบาดแผลที่ปะปนอยู่ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด ทำให้ผู้ที่ได้กลิ่นเหล่านี้เป็นครั้งแรกเกิดอาการคลื่นเหียนพะอืดพะอมระลอกแล้วระลอกเล่า

ลู่ซินหรานที่ปลายจมูกผูกแถบผ้าไว้ใบหน้าซีดเผือดไปแล้ว สีหน้าของซ่งจวินเยี่ยนก็นับว่าไม่สู้ดีเช่นกัน

“ท่านอ๋อง แม่ทัพอยู่ด้านหน้านี้แล้วขอรับ”

พลทหารตัวน้อยผู้นำทางมิได้มองดูสีหน้าซีดขาวของพวกเขา รีบก้าวเท้าเร็วรี่ไม่กี่ก้าวเพื่อนำคนทั้งสองมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เซี่ยหล่างอยู่

ลู่ซินหรานคอยเตือนระบบอยู่ตลอดเวลา ขอเพียงดาวน์โหลดสมุดเล่มเล็กมาได้ พวกเขาก็จะไปจากที่นี่ทันที