ตอนที่ 207 ความอยากมีชีวิตรอดในเค่อนี้ทำให้เขาหายเมาไปครึ่งหนึ่ง

ซ่งจวินเยี่ยนรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง เขาขมวดคิ้วเอนกายนอนตะแคงอยู่บนตั่งนุ่ม ขายาวคู้ชันขึ้นยันไว้อย่างไม่ใส่ใจ

เพียงแต่ทำเช่นนี้ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง เขาจึงนวดหัวคิ้วพลางพยุงกายลุกขึ้นนั่ง

เขาไม่ได้เมามายจนถึงเพียงนี้เหมือนเช่นวันนี้มานานมากแล้ว

เขาเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดวันนี้ตนถึงดื่มไม่เลือก รู้ทั้งรู้ว่าสหายพี่น้องหลายคนล้วนมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ แต่เขากลับหาได้ใส่ใจไม่

หากทำเช่นนี้แล้วจะทำให้ในใจพวกเขาเกิดความสมดุลขึ้นมาบ้าง ให้เขาได้ใช้ชีวิตสงบสุขสักสองสามวันก็นับว่าคุ้มค่าอยู่

บัลลังก์จักรพรรดิมิใช่ว่าเขาบอกไม่สนใจ แล้วคนเหล่านั้นก็จะยอมเชื่อ

เขาปวดศีรษะพลางคลึงหัวคิ้วต่อไป เขารู้สึกราง ๆ ว่า เสด็จพ่อของตนคิดจะใช้ตนเป็นหินลับมีด เพื่อมาเคี่ยวกรำบรรดาพี่น้องบุตรราชา

หากเป็นเช่นนี้จริง ภายภาคหน้าเขาคงไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแล้วกระมัง