ตอนที่ 97 เหตุไม่คาดฝันมาถึงกะทันหันเกินไป

ศาลว่าการมิใช่สถานที่สำหรับพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ หลังจากจ้าวจิ่งเถียนถูกคนคุมตัวออกไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ ซ่งจวินเยี่ยนก็ขับไล่พวกนางสองสามคนออกไป

นางจ้าวจับมือของสกุลเสิ่นไว้แน่นไม่ยอมให้นางจากไป ความกตัญญูและความสำนึกเสียใจที่มาล่าช้าทำให้นางเพียงอยากรับสกุลเสิ่นไปยังจวนตระกูลลู่เพื่อปรนนิบัติด้วยความกตัญญูเป็นอย่างดี

[แต่ก่อนมัวไปทำอะไรกันอยู่เล่า ตอนนั้นรังเกียจเขาถึงเพียงนั้น ยามนี้กลับเพิ่งจะมองเห็นข้อดีของเขา]

[เขามิใช่ว่าไม่มีคนในครอบครัวหรือลูกหลานเสียหน่อย ไฉนเลยจะต้องให้คนนอกอย่างเจ้ามาคอยปรนนิบัติกตัญญูด้วย]

[หากมีใจจริงก็จงคิดหาวิธีแก้แค้นให้อวิ๋นซื่อ ทำให้สกุลเถาสารภาพความผิดและรับโทษทัณฑ์ เพื่อให้อวิ๋นซื่อที่อยู่ใต้ปรโลกได้อยู่อย่างสงบสุขเสียที]