ตอนที่ 96 เหตุใดรู้สึกว่าเจ้าดูกังวลใจยิ่งนัก

สายตาของเขาช่างเย็นเยียบจนเกินไป ราวกับอสรพิษร้าย ชวนให้ผู้คนหนาวสะท้านขนลุกชัน

ลู่ซินหรานใจกล้าอย่างยิ่ง จ้องตากลับไปตรง ๆ คนผู้นี้มีปัญหาอะไรกัน คงมิได้นึกว่ากลิ่นคาวคละคลุ้งเต็มกายตนเองเกิดจากผู้อื่นสาดใส่กระมัง

เขาไม่เคยคิดบ้างเลยหรือว่าการที่ตนตกต่ำถึงขั้นนี้ ล้วนเป็นเพราะตนเองเป็นปลาร้ายเน่าเหม็นมีกลิ่นคาวทั้งสิ้น?

จ้าวจิ่งเถียนคิดไม่ถึงว่านางจะกล้าถลึงตาจ้องกลับมา ขณะเหม่อลอยไปชั่วครู่ก็ได้ยินเสียงจากบนโถงว่าความดังขึ้นมาอีกประโยค

“ป๋อหรงเอิน ขุนนางเช่นข้าควรส่งคนไปรับสินเดิมของอวิ๋นซื่อที่จวนป๋อในวันนี้ หรือจะให้เวลาเจ้าเตรียมการสักหนึ่งวันเล่า?”

“ท่านอ๋อง!”

จ้าวจิ่งเถียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวด้วยความร้อนรน แม้แต่คำเรียกขานก็ยังสับสนเพราะความตื่นตระหนก

สินเดิมของอวิ๋นซื่อตลอดหลายปีมานี้ถูกใช้สอยไปมากกว่าครึ่งนานแล้ว