ตอนที่ 92 ขอท่านโปรดให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วย

นางจ้าวไม่อยากรอแม้แต่วันเดียว เมื่อนึกถึงว่าจ้าวจิ่งเถียนกับสกุลเถาอาศัยสินเดิมของอวิ๋นซื่อวางมาดเป็นท่านป๋อและฮูหยินป๋ออยู่ในจวนป๋อหรงเอิน นางก็แค้นใจจนแทบกระอักเลือด

“เด็กดี ตอนนี้แม่ไปตีกลองร้องทุกข์ที่ศาลซุ่นเทียนได้หรือไม่”

นางมองดูท้องฟ้านอกหน้าต่าง เวลานี้ใกล้จะปลายยามเว่ยแล้ว หากช้ากว่านี้อีกหน่อยศาลาว่าการก็จะปิดทำการ

ลู่ซินหลานมองท้องฟ้านอกหน้าต่างพลางลังเลใจ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงในใจอันคุ้นเคย

[ตีกลองร้องทุกข์ยังต้องดูเวลาด้วยหรือ ไม่รู้หลักการที่ว่าตีกลองฮึดสู้ในคราแรก ครั้งที่สองจะอ่อนแรง ครั้งที่สามจะหมดสิ้นแรงหรอกหรือ]

[อีกอย่าง ตอนที่พวกเศษสวะนั่นฆ่าคน ไฉนไม่คิดบ้างเล่าว่าอีกฝ่ายมีคนในครอบครัวต้องดูแลหรือไม่]

[แล้วที่เป็นเจ้าหน้าที่ทางการ หากคิดแต่จะเลิกงานตามเวลา เช่นนั้นจะต่างอะไรกันกับปลาเค็มปล่อยจอย]

ลู่ซินหลาน นางจ้าว “...”