ตอนที่ 65 แย่แล้วแย่แล้ว ข้าต้องอายุสั้นลงแน่

ป้ายจวนตระกูลลู่แขวนตระหง่านอยู่เบื้องบน ไร้ซึ่งฝุ่นละอองแม้เพียงเศษเสี้ยว

ลู่ซินหลานก้าวลงจากรถม้า พลางเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่งอย่างหาได้ยาก จวนตระกูลลู่อันใหญ่โตโอ่อ่า... คงไม่คล้ายรังหมาดอกนะ!

ในเรือนจาวอวิ๋น นางเผยเมื่อได้ยินข่าวว่าพวกหลานสาวกลับมาถึงจวนแล้ว พลันลุกขึ้นมานั่งอย่างจิตวิญญาณทันที

“ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”

แม่นมสวีรีบรุดเข้ามาหวังจะประคองให้นอนพักลงไปดังเดิม ทว่ากลับถูกนางปัดมือที่ยื่นเข้ามาออกไปโดยตรง

“นอนมาหลายวัน กระดูกกระเดี้ยวจะอ่อนเปลี้ยไปหมดแล้ว”

สองพี่น้องก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาก็แลเห็นนางเผยสวมอาภรณ์เรียบร้อยนั่งอยู่บนตั่งนุ่ม นอกจากสีหน้าที่ยังคงดูหมองคล้ำอยู่บ้างแล้ว จิตวิญญาณกลับกระปรี้กระเปร่ายิ่งนัก

[เอ๊ะ ท่านย่ามิได้ป่วยนี่นา!]