เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ภายในรถม้า ลู่ซินหรานเต็มไปด้วยความสงสัย
ไทเฮาเรียกนางเข้าวังเพื่ออะไรกัน
เมื่อวานนางไม่ได้สงบเสงี่ยมว่านอนสอนง่ายตั้งแต่ต้นจนจบ เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินของและดูเรื่องสนุกอย่างซื่อ ๆ หรอกหรือ
เมื่อได้ยินเสียงในใจของนาง ลู่ซินหลานก็มีคำค่อนขอดนับหมื่นคำที่อยากจะเอ่ย เป็นประเภทที่พูดให้ตายสนิทได้ในทันที
ระหว่างที่รถม้าโคลงเคลง สองพี่น้องต่างก็มีความในใจของตน
แสงอัสดงย้อมเต็มขอบฟ้า ทอประกายเฉียงครอบคลุมทั่วทั้งพระราชวัง กำแพงสีชาดกระเบื้องมรกตล้วนถูกฉาบด้วยรัศมีสีทองเข้มข้น
ลู่ซินหรานจับมือลู่ซินหลานกระโดดลงจากรถม้า นางเงยหน้ามองพระราชวังอันน่าเกรงขามและสง่างาม ในแววตาเปี่ยมด้วยความตกตะลึง
[พระราชวังที่กลายเป็นโบราณสถานเห็นได้ชัดว่าไม่เลวเลย ทว่าเมื่อเทียบกับตอนที่มีคนเป็น ๆ อาศัยอยู่ ก็ยังด้อยกว่าอยู่มากทีเดียว]