ตอนที่ 51 เลี้ยงหมูแดงยังดีกว่าเลี้ยงเจ้า

ลู่ซินหรานยิ่งคิดก็ยิ่งเบิกบานใจ เริ่มวาดฝันถึงทิวทัศน์อันงดงามเปี่ยมสุขในการเดินทางลงใต้ไปพร้อมกับพวกนางเผยแล้ว

ระหว่างที่เม้มปากแอบหัวเราะอยู่นั้น ครั้นเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตาเหี้ยมเกรียมของลู่คังเต๋อพอดี

นางบิดกายวูบเดียว หลบฝ่ามือที่อีกฝ่ายฟาดมาได้อย่างฉิวเฉียด

[ตัวบัดซบอะไรกันยังกล้าลงไม้ลงมือกับข้า ตัวเป็นชายอกสามศอกแท้ ๆ กลับตบตีบุตรสาว ข้าถึงว่าเศษสวะพรรค์นี้ไม่มีจิตสำนึกขั้นต่ำอันใดเลย]

ในใจนางยิ่งด่าทอ ลู่คังเต๋อก็ยิ่งโกรธจนควันพวยพุ่งจากทวารทั้งเจ็ด

“ตัวบ่อนทำลายตระกูล ตัวบ่อนทำลายตระกูลแท้ ๆ ไม่ควรให้คนไปรับเจ้ากลับมาเลย!”

หากไม่มีนังเด็กสารเลวผู้นี้ ท่านแม่ก็คงไม่ถูกล่อลวง คงไม่หน้ามืดตามัวจะขนสินเดิมออกจากจวนเช่นนี้

ลู่ซินหรานถอยร่นไปด้านหลังสองก้าว กลัวว่าเขาจะหน้าด้านฟาดฝ่ามือเข้ามาอีก

นางขมวดคิ้วมองเขา “ท่านพ่อไฉนจึงกล่าวเช่นนี้ ลูกไม่ทราบเลยว่าเหตุใดตนเองจึงถูกสวมหมวกใบใหญ่เช่นนี้”