ตอนที่ 27 ฮ่องเต้ช่างเป็นยอดบุตรกตัญญูเสียจริง

ไทเฮาทรงทราบถึงความกระอักกระอ่วนและความอับอายระคนโทสะของฮ่องเต้ในยามนี้ นางจึงแย้มสรวลพลางยกมือโบกไปมา

เพื่อมิให้เขาไปหาเรื่องลู่ซินหราน พร้อมส่งสัญญาณให้เขามานั่งลงข้างกายนาง

“เหตุใดจึงมาเร็วถึงเพียงนี้ รีบมานั่งเร็วเข้า เจ้ามากะทันหันเช่นนี้ ทางห้องเครื่องหลวงเกรงว่าคงยังเตรียมการไม่เสร็จเรียบร้อยกระมัง”

วาจานี้ของไทเฮาเดิมทีเป็นเพียงการตรัสไปเรื่อยเปื่อย ทว่าเมื่อฮ่องเต้ทรงนึกถึงเสียงในใจที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่ ก็พลันรู้สึกอึดอัดขัดเขินขึ้นมาอีกครา

ก่อนหน้านี้เขาถูกทำคุณไสยมนตร์ดำใส่หรืออย่างไร

มิเช่นนั้นจะตอบรับพระสนมเฉิน เลื่อนชั่วยามที่จะมาเรือนหรงฮุยในวันคล้ายวันประสูติของเสด็จแม่ เพียงเพื่อจะได้กลับไปร่วมอภิรมย์สมสู่กับนางแต่หัววันได้อย่างไร

เขาเลอะเลือนโง่เขลาถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด แม้แต่เสด็จแม่ก็ยังไม่เคารพยำเกรงแล้วหรือ