ตอนที่ 15 น้องสาวพูดถูกแล้ว

ซ่งจวินเยี่ยนเพิ่งจะอยู่ห่างจากพวกนางสองคนเกือบสิบก้าว เสียงในใจจึงได้ยินขาด ๆ หาย ๆ

ยามนี้เดินมาถึงเบื้องหน้าพวกนาง คำว่าไอ้โรคจิตตัวพ่อของลู่ซินหรานคำนี้เขากลับได้ยินอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างของสองพี่น้องอย่างไม่แสดงอารมณ์ เมื่อเบนสายตาไปก็สบเข้ากับสายตาของลู่ซินหรานที่แอบมองมาพอดิบพอดี

นางนึกถึงเนื้อเรื่องในตำรา ขาหัก แท้งบุตร คุมขัง... ร่างกายก็อยากจะมุดไปอยู่ด้านหลังของลู่ซินหลานตามจิตสำนึก

“ผู้นี้คือ?”

ซ่งจวินเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย ขาหักคุมขังอะไรกัน?!

นี่กำลังพูดถึงเขาหรือ?

เหตุใดเขาถึงไม่รู้ว่าตนเองยังมีจิตใจที่วิปริตเช่นนี้ด้วย

ลู่ซินหลานรู้ดีว่ายิ่งตื่นตระหนกลนลานก็ยิ่งดึงดูดความสนใจ นางขยับกายไปด้านข้างเล็กน้อย เอ่ยปากแนะนำอย่างแผ่วเบาและช้า ๆ