ตอนที่ 4 ได้ยินได้ในระยะสิบก้าว

แม่นมฉินที่ผลุนผลันกระโดดออกมา ทำให้ดวงตาของลู่ซินหรานเป็นประกายขึ้นมาทันที

[สำเร็จแล้ว]

ในหูของทุกคนล้วนได้ยินสองคำนี้ นางเผยพยายามสะกดรอยยิ้มที่มุมปาก หันศีรษะมองไปยังแม่นมฉิน

สายตาอันน่าเกรงขามกวาดมองมาราวกับกดทับ เหงื่อกาฬบนแผ่นหลังของแม่นมฉินก็ผุดซึมออกมาทันที นางคาดไม่ถึงว่าความร้อนใจชั่ววูบเมื่อครู่ จะทำให้ตนเองถึงกับกล้าดุด่าลู่ซินหรานต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่า

“คุณหนูแห่งจวนเสนาบดีของข้า เป็นผู้ที่เจ้าสามารถดุด่าตามอำเภอใจได้งั้นหรือ”

แม่นมฉินหดคอลง รีบปั้นยิ้มประจบเต็มใบหน้า

“ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดระงับโทสะ เป็นทาสชราที่ใจร้อนไปชั่วขณะ จึงกล่าววาจาผิดไปเจ้าค่ะ”

เพียงแค่กล่าววาจาผิด ทว่ากลับไม่รู้สึกแม้แต่น้อยว่าการที่ตนเองล่วงเกินคุณหนูในจวนนั้นมีสิ่งใดไม่ถูกต้อง