กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านให้สนุก
ตอนที่ 2 ข้าวหนึ่งกระสอบ คนสองบัญชี
ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ประตูจวนอำเภอชิงเหอก็เปิดออกก่อนเวลา เซี่ยจิ้งอันเปลี่ยนจากชุดขุนนางเป็นเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเทาธรรมดา มีเพียงป้ายไม้ของจวนอำเภอซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ เขาไม่ได้พาคนติดตามไปมาก มีเพียงเจ้าหน้าที่หนุ่มชื่อเฉินอู่เดินตามห่าง ๆ เพื่อไม่ให้คนในตลาดสังเกตเห็นง่ายเกินไป
อีกด้านหนึ่ง กู้ฉางเฟิงออกจากจวนตั้งแต่ฟ้ายังมืด เขาได้รับคำสั่งให้ไปถึงเรือนจำก่อนหัวหน้าผู้คุมจะรู้ตัว และต้องตรวจทั้งจำนวนนักโทษ ข้าวในคลัง รวมถึงเอกสารคดีหนี้ทุกฉบับ
ก่อนแยกกัน เซี่ยจิ้งอันกำชับเขาไว้ว่า
“อย่าเพิ่งจับใคร แม้จะเห็นความผิดอยู่ตรงหน้า”
กู้ฉางเฟิงทำหน้าไม่ชอบใจนัก
“งานนี้ยากกว่าจับคนอีกนะขอรับ”
“เพราะถ้าเจ้าจับคนแรกเร็วเกินไป คนที่สองก็จะหนี”
มือปราบหนุ่มจึงยอมพยักหน้า แล้วเดินจากไปด้วยสีหน้าของคนที่ถูกสั่งให้เก็บดาบไว้ในฝักทั้งที่รู้ว่าข้างหน้ามีคนสมควรถูกจับ
ตลาดชิงเหอเริ่มมีผู้คนมากขึ้นเมื่อแสงเช้าส่องผ่านหลังคาเรือน แต่เสียงที่ดังที่สุดไม่ใช่เสียงต่อรองสินค้า กลับเป็นเสียงบ่นเรื่องราคาข้าว