กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม่บอกหมก
ตอนที่ 4 ปลดล็อกดันเจี้ยน สุสานผู้บำเพ็ญเพียรโบราณ
“เฉินฮว๋าหมอนั่นนี่ปากหมาจริงๆ พูดจาดีๆ ไม่เป็นหรอก แต่เช้าตรู่ก็พ่นคำพูดชวนสะอิดสะเอียนออกมาซะแล้ว”
“เสี่ยวลู่นายวางใจได้เลย ถ้าวันหลังหมอนั่นยังกล้ามาหาเรื่องนายอีก ฉันนี่แหละจะไปหาเรื่องมันเอง”
มู่เสี่ยวเยี่ยพูดไปพลางชูหมัดเล็กๆ ของตัวเองขึ้นมา พลางทำหน้าตาดุดัน
เขี้ยวเล็กๆ สองซี่โผล่พ้นมุมปาก ดูดุแบบน่ารักน่าเอ็นดู
เมื่อเห็นท่าทางของเธอ ลู่เฉินก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “เสี่ยวเยี่ยจื่อ สรุปเธอเป็นนักเรียนหรือเป็นผู้บำเพ็ญเพียรสายมารกันแน่ เอะอะก็จะลงไม้ลงมือตีคน ท่าทางจะกร่างเกินไปแล้วนะ”
ใครจะรู้ว่ามู่เสี่ยวเยี่ยไม่เพียงไม่รู้สึกละอาย แต่กลับภูมิใจซะงั้น
เธอเท้าสะเอวทั้งสองข้าง เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
“ฮึ่ม ก็ใครใช้ให้คุณหนูอย่างฉันเป็นอัจฉริยะล่ะ วะฮ่าฮ่า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เฉินก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ