เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 บางทีฉันอาจช่วยได้
เสิ่นซูอี๋ฉีกซองจดหมายออกในทีเดียว แล้วดึงกระดาษจดหมายข้างในออกมา
เนื้อหาในจดหมายสั้นมาก มองแวบเดียวก็อ่านจบ
ท่านพ่อตา เมื่อเห็นลายมือก็เหมือนได้พบหน้ากัน ภาคตะวันตกเฉียงเหนือหนาวเหน็บและลำบากยากเข็ญ ไม่ใช่ที่ที่ซูอี๋จะปรับตัวได้ เมื่อวานนี้ที่คุยโทรศัพท์กับเธอ ผมได้บอกไว้ชัดแล้วให้เธอพักอยู่เมืองหลวงก่อน รอจนผมย้ายตำแหน่งหรือสภาพที่ตั้งหน่วยดีขึ้น แล้วค่อยรับเธอมา หากเธอยืนกรานจะมา ขอให้พ่อตาแม่ยายช่วยห้ามปรามให้มากด้วย เผยเหยียนชวนค้อมศีรษะ
เพียงไม่กี่คำ สุภาพแต่ห่างเหิน
เขาไม่ได้เขียนแม้แต่ประโยคเดียวที่เป็นคำถามสารทุกข์สุกดิบถึงเธอ
หวังซินหลานเข้ามาชะโงกมองแวบหนึ่ง สีหน้าพลันเผยออกอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด
“เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วไง เผยเหยียนชวนเองก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้เธอไป”
หวังซินหลานคว้าจดหมายไปถือไว้ ราวกับได้กระบี่พระราชทานมาอยู่ในมือ
“เขารู้ว่าเธอบอบบาง กลัวเธอจะลำบาก เลยให้เธออยู่เมืองหลวง แต่เธอกลับทำได้ดีนัก ยังจะวิ่งวุ่นไปหาความลำบากอีก นี่มันไปเพิ่มเรื่องปวดหัวให้เขาชัด ๆ”