กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
ตอนที่ 245 บทนำสู่ตอนจบ หมอก็ถือดาบหาข้าวกินเหมือนกัน!
เสียงระเบิดแตกกระจายดังกึกก้องของเศษกระจกนั้นเปรียบเสมือนหินยักษ์ที่ทุ่มลงสู่ผิวน้ำอันสงบนิ่ง บดขยี้ความยินดี ความอบอุ่น และความคาดหวังทั้งหมดจนแหลกสลายในพริบตา!
เศษกระจกแหลมคมสาดกระจายไปทั่วทุกทิศ สะท้อนกับแสงไฟสีขาวซีดของสนามบินประหนึ่งสายฝนน้ำแข็งอันเยียบเยือก
เวลาคล้ายกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว โถงผู้โดยสารที่วินาทีก่อนหน้ายังอบอวลไปด้วยความสุขและความครึกครื้น พลันจมดิ่งสู่ความเงียบสงัดขั้นสุดจนชวนให้อึดอัดแทบหายใจไม่ออก
รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้โดยสารทุกคนชะงักค้าง ม่านตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว จนกระทั่งส่งเสียงกรีดร้องออกมาไม่ทันด้วยซ้ำ
ลู่ชิงอีรู้สึกเพียงมีแรงมหาศาลจู่โจมเข้ามาจากด้านหลัง เศษกระจกอันเย็นเยียบที่มีรอยแตกคมกริบได้แนบสนิทอยู่กับผิวเนื้ออุ่นตรงลำคอของเธอแล้ว สัมผัสแหลมคมนั้นทำให้ขนลุกชันไปทั้งตัว! เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบเล็ก ๆ จากเส้นเลือดฝอยที่ถูกกดจนแตกด้วยซ้ำ
ร่างกายทั้งร่างของเธอถูกท่อนแขนกำยำรัดแน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
“ทุกคนอย่าขยับ!! ใครขยับ ฉันจะฆ่ายัยนี่ซะ!” น้ำเสียงของผู้จับตัวประกันแหบแห้งและบ้าคลั่ง เต็มไปด้วยการข่มขู่ที่เสียสติราวกับเสียงคำรามของสัตว์จนตรอก ทำลายความเงียบสงัดและปลุกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์!