กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 311 เวลาล่วงเลย เมืองโบราณพบพาน
เสียงของหญิงชราเบาหวิว ปนสะอื้น แต่กลับชัดเจนผิดปกติในร้านที่เงียบสงบ
เฉิงอวี่ลูกชายและลูกสะใภ้ต่างชะงักงัน มองมารดาอย่างสงสัย แล้วหันไปมองเจ้าของร้านหนุ่มที่ดูเด็กเกินจริงคนนั้นหลังเคาน์เตอร์
หลีชิวมองหม่าเสี่ยวหลิงอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นก็ส่ายหน้าเบา ๆ
“คุณจำคนผิดแล้ว” เสียงของเขาเรียบนิ่งไร้ระลอก คล้ายชาในมือที่อุณหภูมิกำลังพอดี “ผมไม่ชื่อเสี่ยวชิว”
พูดจบเขาก็ก้มหน้า รินชาต่อ ราวกับเมื่อครู่เพียงรับมือกับความเข้าใจผิดธรรมดา ๆ
ปฏิกิริยาและการปฏิเสธนี้ ทำลายความหวังเล็ก ๆ สุดท้ายของหม่าเสี่ยวหลิงจนสิ้น
ความโศกเศร้าและความสูญเสียอันมหาศาลท่วมทับเธอ
ใช่แล้ว เป็นไปได้อย่างไร
คนเราจะไม่แก่ได้อย่างไร