กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หลินซูฟางมองโม่ไป๋ในอ้อมแขนของเธอแล้วขมวดคิ้ว “โม่ไป๋โตขนาดนี้แล้ว อย่าอุ้มมันไว้ตลอดสิ ปล่อยให้มันลงมาเดินเอง”
ถังเสวี่ยเม่ยไม่กล้าขัดแม่ จึงวางโม่ไป๋ลงอย่างว่าง่าย โม่ไป๋กลับตื่นเต้นมาก พอลงถึงพื้นก็สะบัดหางเล็ก ๆ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ตามทุกคนอย่างเชื่อฟัง
หลินซูฟางจูงมือถังเสวี่ยเม่ย ส่วนถังเจี้ยนกั๋วเดินตามอยู่ด้านหลัง ทั้งสามคนกับสุนัขสองตัวค่อย ๆ เดินลงจากเขา
ถังเสวี่ยเม่ยเห็นหลินซูฟางเดินช้าขนาดนี้ก็รู้สึกแปลกใจ ปกติแม่ของเธอเดินเฟิงเฟิงปรู๊ดปร๊าด วันนี้เป็นอะไรไป
หรือว่าขาไม่สบาย?
“แม่ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
หลินซูฟางส่ายหน้า “ไม่ใช่ แม่มีเรื่องอยากปรึกษากับลูก”