กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 ผมไม่ได้บาดเจ็บ
พยัคฆ์ขาวไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ร่างสีขาวมหึมาพุ่งแหวกม่านควัน อุ้งเท้าเสือที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังทั้งหมดและความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดตบเข้ากลางอกของเผ่าแมลงอย่างจัง
เผ่าแมลงลอยกระเด็นออกไป แผ่นหลังกระแทกทะลุผนังอีกด้านของห้องพักจนพังยับ เศษอิฐปลิวว่อน ฝุ่นควันตลบอบอวล
ผนังด้านนั้นยุบเป็นรอยบุ๋มรูปคน ล้อมรอบด้วยรอยร้าวเหมือนใยแมงมุมที่ลามยาวขึ้นไปจนถึงเพดาน
มันร่วงลงไปกองอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของห้องข้างๆ จนฝุ่นตลบชวนสำลัก มันตะเกียกตะกายอยู่สองทีกว่าจะคลานออกมาจากกองอิฐได้ ใบหน้าที่เรียบเฉยมาตลอดบัดนี้เผยสีหน้าตื่นตระหนกออกมาในที่สุด