บทที่ 262 โหดเหี้ยมเกินไป น่าสยดสยองเกินไป

บทที่ 262 โหดเหี้ยมเกินไป น่าสยดสยองเกินไป

สองนาทีให้หลัง หลินรุ่ยแบกปืนก้าวฉับๆ เข้าไปในโรงงาน

เห็นแขนขาและหัวที่เกลื่อนกราดไปทั่ว หลินรุ่ยก็ชักสีหน้าทันที "พวกแกเล่นบ้าอะไรกันวะ ทำไมสภาพถึงเป็นแบบนี้? ฉันสอนพวกแกมาแบบนี้รึไง?"

พวกอาชญากรที่หมอบอยู่กับพื้นได้ยินเข้า น้ำตาก็ไหลพราก

สวรรค์รู้ดีว่าพวกมันเพิ่งผ่านเหตุการณ์สุดสยองอะไรมาบ้าง พี่ชายคนนี้แหละที่เข้าใจพวกมันจริงๆ

แต่ประโยคถัดมาของหลินรุ่ยทำเอาพวกมันแทบกระอักเลือด