บทที่ 213 ต้องสละที่นั่งให้คนต่างชาติ

บทที่ 213 ต้องสละที่นั่งให้คนต่างชาติ?

เมื่อเห็นพวกหวังตงถูกลากตัวออกไป หวังเว่ยกั๋วก็ส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น "เสี่ยวหลิน ทำให้ขายหน้าแล้วสิ!"

หลินรุ่ยรีบตอบทันที "อย่าพูดแบบนั้นเลยครับท่านผู้เฒ่า ผมต่างหากที่วู่วามเกินไป ท่านผู้นำทุกท่านล้วนเป็นคนใจกว้าง ความจริงพวกเขาไม่จำเป็นต้องดื่มกับผมเลยด้วยซ้ำ ผมมันแค่ไหนกันเชียว?"

"แต่ในเมื่อพวกเขาดื่ม ถึงจะล้มพับไปก็น่านับถือมากครับ!" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หวังเว่ยกั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง ส่วนหลิวไห่ที่อยู่ข้างๆ กลับหัวเราะร่า "เจ้าดองเอ๋ย เจ้าน่ะยังสู้คนหนุ่มไม่ได้เลย เขาดูอะไรทะลุปรุโปร่งกว่าเจ้าเยอะ!"

หวังเว่ยกั๋วตบหน้าผากตัวเองพลางหัวเราะ "นั่นสิ แก่แล้วจริงๆ ไม่มีใจสู้เหมือนสมัยหนุ่มๆ ตอนนี้เอาแต่คิดเรื่องมารยาททางสังคมมากไปหน่อย!"

"ท่านครับ..." หลินรุ่ยลุกขึ้นยืน

หวังเว่ยกั๋วคว้ามือเขาไว้แล้วกดตัวให้นั่งลงตามเดิม

"ยังดื่มไหวไหม?" ชายชราจ้องตาเขาเขม็ง