กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย BK Novel
บทที่ 212 ลูกผู้ชาย ห้ามบอกว่าไม่ได้!
ในห้องโถง หวังเว่ยกั๋วนั่งอยู่บนวีลแชร์ ส่วนหลิวไห่ใช้ไม้เท้าพยุงตัว ทั้งคู่ต่างมีรอยยิ้มแต้มอยู่เต็มใบหน้า
หวังตงรีบแนะนำหลินรุ่ย “เสี่ยวหลิน นี่คือพ่อผม หวังเว่ยกั๋ว ส่วนท่านนี้คือพ่อตา หลิวไห่”
หลินรุ่ยรีบทำความเคารพ “สวัสดีครับท่านอดีตผู้บังคับบัญชา!”
หลิวไห่โบกมือยิ้มๆ “เสี่ยวหลิน ไม่ต้องเกรงใจ มาๆ นั่งลง”
หวังตงจัดแจงให้หลินรุ่ยนั่งเก้าอี้ประธาน แต่เจ้าตัวปฏิเสธท่าเดียว
แม้ในใจจะมีความทระนง แต่เรื่องมารยาทแบบคนจีนเขายังเข้าใจดี
ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นผู้อาวุโส ยิ่งมีวีรบุรุษรุ่นลายครามอยู่ด้วยอีกสองท่าน จะไปกล้านั่งตำแหน่งประธานได้อย่างไร
“เสี่ยวหลิน นั่งเถอะ” หวังเว่ยกั๋วหัวเราะ “วันนี้พวกเราเชิญครูของลูกหลานมาทานข้าว เจ้าบ้านว่าอย่างไรแขกก็ต้องว่างั้น ถ้าเธอไม่นั่ง พวกเราก็คงต้องยืนทานกันหมด”
พอพูดจบก็ให้ผู้ช่วยกงช่วยพยุงลุกขึ้น