บทที่ 134 แนบหน้าก็พอทน นี่ยังจะตดใส่อีกเรอะ

บทที่ 134 แนบหน้าก็พอทน นี่ยังจะตดใส่อีกเรอะ?

เห็นพวกนักเรียนกระตือรือร้นคันไม้คันมืออยากลองของ มุมปากของหลินรุ่ยก็ยกยิ้มขึ้นทันที

ไอ้พวกนี้คิดจะงัดข้อกับเขา ต่อให้รวมหัวกันทั้งหมดก็ยังอ่อนหัดเกินไป

"เอาล่ะ งั้นก็แยกย้ายกันไปได้!" หลินรุ่ยเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "เริ่มจับเวลาตั้งแต่ตอนนี้!"

"เดี๋ยวก่อนครับ!" จิงซือเหว่ยพลันยิ้มแป้น "ผู้กอง จะดวลกับพวกเราน่ะไม่มีปัญหา แต่ห้ามพาเทียนป้าไปด้วยนะ..."

"โฮ่ง!" เทียนป้าจ้องเขม็งตาขวางอย่างเดือดดาล

จิงซือเหว่ยรีบโบกไม้โบกมือพัลวัน "พี่ป้า อย่าเข้าใจผิดสิ ความหมายของฉันคือพี่เก่งเกินไปต่างหาก ขืนพี่ช่วยผู้กอง พวกเราก็แพ้ราบคาบกันพอดี เพราะงั้น พี่ห้ามลงแข่งเด็ดขาด!"

เทียนป้าเหมือนจะฟังรู้เรื่อง ส่ายหางดุ๊กดิ๊กอย่างภาคภูมิใจ เชิดหน้าชูคอจนแทบจะชี้ฟ้า

นักเรียนทุกคนต่างมองจิงซือเหว่ยด้วยสายตาเหยียดหยาม ผู้กองตัวคนเดียวแท้ๆ ยังหน้าด้านไม่ยอมให้เอาหมาไปด้วยอีก ช่างไร้ยางอายสิ้นดี

แต่ก็นะ... ถูกใจพวกเราชะมัด!