กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย BK Novel
บทที่ 127 พวกแกน่ะ สู้หมาไม่ได้สักตัว!
ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่ว ขบวนแถวเงียบกริบไร้เสียงหยอกล้อ มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงฝีเท้าดังสะท้อน ทุกคนตอนนี้เครียดจนถึงขีดสุด เพราะหลินรุ่ยพาเข้ามาในเขตไร้ผู้คนโดยสมบูรณ์
พื้นที่รอบข้างเป็นป่าลึกหุบเขาสูงชันไร้วี่แววว่าจะมีมนุษย์เคยย่างกรายเข้ามา
แถมระหว่างทางยังเห็นกองมูลสัตว์ขนาดใหญ่ ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์ร้ายชนิดไหนทิ้งไว้
หลินรุ่ยที่เป็นคนนำทางเอาแต่เดินเงียบ ไม่พูดจาแม้แต่คำเดียว สนใจแค่เดินนำไปข้างหน้ากับเทียนป้าเท่านั้น
ในที่สุดก่อนจะถึงยามเย็น ก็หยุดเท้าลงที่ตีนเขาแห่งหนึ่ง