บทที่ 98 คราวนี้ ข้าจะขัดคำสั่งเพื่อพวกเขาดูสักตั้ง!

บทที่ 98 คราวนี้ ข้าจะขัดคำสั่งเพื่อพวกเขาดูสักตั้ง!

สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก หลัวฮ่าวเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ มือถือผ้าขนหนูเช็ดศีรษะ พลางทอดสายตามองนักเรียนร่วมร้อยคนที่ยืนเข้าแถวตรงแน่วอยู่นอกกองบังคับการกรมแต่ไกล

คิ้วขมวดมุ่น แค่นเสียงหึออกมา "ไอ้พวกวัวสันดอน หลินรุ่ยก็พูดจาชัดเจนขนาดนั้นแล้ว ทำไมถึงไม่เข้าใจกันอีกนะ? เป็นทหาร ก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งสิวะ!"

เสนาธิการจางเฉียงยื่นเครื่องแบบชุดใหม่ให้ ทอดถอนใจพลางเอ่ยขึ้น "ฉันกลับคิดว่า เด็กพวกนี้น่ารักดีออก!"

"น่ารักกับผีน่ะสิ!" หลัวฮ่าวลูบศีรษะที่ยังระบมไม่หาย พลางเอ่ยด้วยความเข็ดขยาด "ไอ้พวกเวรนี่เลือดร้อนบุ่มบ่ามกันทั้งนั้น หลินรุ่ยพร่ำสอนไปตั้งเยอะ ก็ยังไม่มีเค้าความเป็นทหารสักนิด! น่ารักงั้นเรอะ? ข้าว่าน่าตีให้ตายมากกว่า!"

จางเฉียงหัวเราะร่า "เหล่าหลัว แกอย่ามาพาลใส่เด็กพวกนั้นเพียงเพราะเขามาแย่งคนของแกเลยน่า พูดตรงๆ นะ ถ้าเด็กกลุ่มนี้เป็นลูกน้องแก ได้ละเมอหัวเราะจนตื่นทุกคืนแน่?"

แม้ปากจะแค่นเสียงไม่ยอมรับ แต่ในใจกลับปฏิเสธไม่ได้เลย

หากมีลูกน้องที่รักและภักดีต่อกันขนาดนี้ ชาตินี้คงไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายอีกแล้ว

ในจุดนี้ อดอิจฉาหลินรุ่ยไม่ได้จริงๆ

"ฝนตกหนักเกินไปแล้ว!" หลัวฮ่าวเอ่ยขึ้น "ไต้ฝุ่นลูกนี้ไม่เบาเลย ฝนคงเทลงมาเรื่อยๆ แบบนี้ทั้งวัน แกไปช่วยเกลี้ยกล่อมอีกรอบดีไหม? ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ใช่ทางออกหรอกนะ!"