กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย BK Novel
บทที่ 97 ผู้กอง! หากไร้ท่าน พวกเราก็ไม่ใช่พวกเราอีกต่อไป!
เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง... ท้องฟ้าคำรามลั่น สายฟ้าฟาดแลบแปลบปลาบราวกับคมดาบที่ปักลงมาจากเมฆสีดำทะมึนสู่ผืนดิน
หลินรุ่ยนั่งอยู่ในรถ เหม่อมองหยาดฝนเม็ดโตสาดซัดกระทบกระจกหน้าจนโลกทัศน์ภายนอกพร่ามัวไปหมด
หลัวฮ่าวที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางเศร้าสร้อยของอีกฝ่ายก็นึกสะท้อนใจ
นับแต่จากวิทยาลัยมาจนถึงตอนไปรายงานตัวที่กองพล หลินรุ่ยก็เอาแต่ใจลอยตลอดทาง
ต่อให้ผู้บัญชาการกองพลจะกล่าวชมเชยด้วยตัวเอง แถมยังกำชับให้หลัวฮ่าวคอยขัดเกลาฝีมืออย่างเต็มที่ ก็ยังไม่อาจเรียกความสนใจจากเขาได้เลย
หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นที่ได้รับคำยืนยันจากปากผู้บัญชาการกองพลเช่นนี้ ป่านนี้คงตื่นเต้นจนนอนไม่หลับไปแล้ว
แต่สำหรับหลินรุ่ย...
ดูเหมือนเขาจะไม่แยแสอะไรเลยสักอย่าง!
ตั้งแต่ก้าวพ้นรั้ววิทยาลัย ก็ราวกับวิญญาณหลุดลอยไปแล้ว แม้แต่แววตาก็ยังดูเลื่อนลอย