กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 159: การอดอยากอยู่ในจวนแม่ทัพ
ทุกคนถูกเสียงท้องร้องครืดคราดทำเอานิ่งอึ้งไปหนึ่งถึงสองวินาที แม้แต่กู้ชิงฮวนเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย ท้องร้องเช่นนี้ใช่ว่าจะควบคุมได้เสียหน่อย
“กฎระเบียบของเจ้าอยู่ที่ใด? เหตุใดจึงหยาบคายถึงเพียงนี้?”
กู้ชิงฮวนจนปัญญา เวลาอาหารแท้ ๆ กลับมาทรมานคน ไม่ยอมให้กินอาหาร พอท้องหิวก็ร้องประท้วงสักสองครั้งจะเป็นไรไป? เรื่องนี้ใช่ว่านางจะควบคุมได้เสียหน่อย
กู้ชิงฮวนก้มหน้าหลุบตา ตอบกลับว่า
“ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดระงับโทสะเถิด นี่มิใช่สิ่งที่ข้าควบคุมได้”
“ยิ่งกว่านั้น เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับความหยาบคายแต่อย่างใด”
“ข้าเพียงหิวเท่านั้น ปกติเวลานี้ข้าก็ควรรับประทานอาหารแล้ว บางทีท้องของข้าอาจรู้เวลา พอถึงยามก็ร้องเตือนสองครั้งว่าถึงเวลาต้องกินแล้ว”
“จงจำฐานะของตนไว้ เจ้าเป็นเพียงบ่าวที่คอยปรนนิบัติผู้อื่น เมื่อเจ้านายยังมิได้รับประทานอาหาร เจ้าก็ต้องทนหิว ปรนนิบัติเจ้านายให้เสร็จเสียก่อนจึงค่อยไปกินได้”