บทที่ 130: แสร้งเล่าความลำบาก

บทที่ 130: แสร้งเล่าความลำบาก

ฮั่วโส่วเจียงไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้กู้ชิงฮวนฟัง นางเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง ทั้งยังพาเด็ก ๆ มาด้วย หากบอกไปก็รังแต่จะทำให้นางกังวลเปล่า ๆ

นางเพียงดูแลเด็กทั้งสองให้ดี ใช้ชีวิตอยู่ในจวนแม่ทัพอย่างสงบก็พอ เรื่องภายนอกเขาจะเป็นผู้จัดการเอง

ฮั่วโส่วเจียงไม่ได้พูดอะไรกับลุงฝูมากนัก เพียงสั่งให้ลุงฝูออกไป

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นติดต่อกันถึงสองครั้งล้วนเกี่ยวข้องกับกู้ชิงฮวน หรือกล่าวให้ถูกคือเกี่ยวข้องกับเด็กทั้งสอง

ฮั่วโส่วเจียงนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางจมอยู่ในห้วงความคิด มือข้างละคนอุ้มเด็กไว้ มองดูเด็กทั้งสองพูดจาภาษาที่ผู้ใหญ่ฟังไม่รู้เรื่อง แล้วก็หัวเราะเล่นกันเองเสียงดังลั่น

เพียงอาศัยการใกล้ชิดกันชั่วครู่ ฮั่วโส่วเจียงก็ฝืนทำความคุ้นเคยกับเด็กทั้งสองได้สำเร็จ ไม่ได้เห็นแล้วหน้ามืดซ้ำไปซ้ำมาเหมือนครั้งแรกที่พบ ถึงกับมองเห็นความน่ารักจากใบหน้าดำคล้ำสนิทของพวกเขาได้