กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 4 ไม่ใช่สามร้อย แต่เป็นสามพัน
อาหลิวหยุดค้นกระเป๋า มองตามแผ่นหลังของฉินฟ่างที่เดินจากไป แล้วก้มมองเงินสองร้อยหยวนในมือ สายตามีทั้งความซาบซึ้งและแฝงความเดียวดายอยู่บ้าง
ใครๆ ก็ว่าคนในหมู่บ้านซื่อจริงใจ แต่เดี๋ยวนี้คนที่จริงใจแทบไม่เหลือแล้ว!
มีใครบ้างที่ไม่ดูถูกคนจนและอิจฉาคนรวย?
คิดถึงตอนนั้น ตัวเองก็เป็นมือฉมังเรื่องออกเรือหาปลาของหมู่บ้าน แถมช่วยคนในหมู่บ้านหาของทะเลดีๆ มาตั้งเท่าไร
แต่ตอนนี้ ทุกคนกลับเดินเลี่ยงเหล่าหลิวอย่างฉันกันหมด เพราะกลัวฉันจะไปขอยืมเงิน!
ทั้งที่ตอนฉันลำบากที่สุด ก็ไม่เคยเอ่ยปากยืมพวกแกแม้แต่แดงเดียว!
ไม่เจอเรื่องแย่ๆ เข้ากับตัว ก็ดูคนไม่ออกจริงๆ สินะ!
……
“พ่อ แม่ ผมกลับมาแล้วครับ!” ฉินฟ่างพูดพลางผลักประตูเดินเข้าไปในบ้าน