เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 59 สำนึกเสียใจก็สายไป
"อวี้ฉิน เธออย่าเงียบแบบนี้สิ ผมก็ง้อเธอมาทั้งคืนแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก ตอนนั้นเธอก็มีความสุขเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" เวินหลิ่งหยุดเดิน ตะโกนเสียงดัง แววตาหลังเลนส์แว่นฉายแววหงุดหงิด
เจ้าอวี้ฉินที่กำลังเดินจ้ำอ้าวสะดุดกึก ส่งเสียงสะอื้นฮักแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
เวินหลิ่งหมุนตัวกลับ ก้าวไปข้างหน้าแล้วเตะเข้าที่ตอไม้ต้นตั๊กแตนอย่างแรงจนเจ็บนิ้วเท้า ต้องยืนกุมเท้ากระโดดโหยงเหยงด้วยความอัดอั้นตันใจและโกรธเกรี้ยว
ส่วนซ่งฉิงเซียนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเดินออกมาจากห้องนั้นได้อย่างไร ร่างกายร้อนผ่าว หัวหนักอึ้ง ช่องท้องปวดหน่วงๆ กระเพาะปั่นป่วนจนน้ำย่อยตีขึ้นมาจุกคอหอย เธอกลั้นไว้ไม่อยู่ รีบโก่งคออาเจียนออกมาอย่างหนัก
"อ้าว นั่นแม่หนูฉิงเซียนนี่นา เป็นอะไรไป" จางเซี่ยวฉวนที่เพิ่งไปตักข้าวจากโรงอาหารเดินออกมาพอดี พอเหลือบเห็นซ่งฉิงเซียนกำลังอาเจียนอยู่ตรงมุมกำแพงหน้าประตูคณะกรรมการหมู่บ้าน ก็ไม่ทันได้วางปิ่นโต รีบปรี่เข้าไปหมายจะช่วยประคอง