เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 41 ศึกมนุษย์ป้า
ชายหญิงช่วยกันทำงานย่อมไม่เหน็ดเหนื่อย ยิ่งเป็นคนสองคนที่ต่างก็มีใจให้กัน ยิ่งรู้สึกว่างานมีน้อยเกินไปเสียด้วยซ้ำ
เกิ่งเจิ้งหยางถอดรองเท้า พับขากางเกงขึ้น แล้วก้าวลงไปในลำธาร มู่อิงนั่งยองๆ อยู่ริมตลิ่ง ทั้งคู่ช่วยกันคลี่ผ้าปูที่นอนผ้าฝ้ายเนื้อหยาบออกมาซักล้าง จับกันคนละมุมแล้วบิดน้ำออก ทำงานได้ทั้งรวดเร็วและเรียบร้อย
“อิงจื่อ นึกไม่ถึงเลยนะว่าเสื้อนวมผ้าฝ้ายของปู่ไช่จะเป็นสีน้ำเงิน ผมนึกว่าเป็นสีดำมาตลอด” เขาหัวเราะร่า พอซักจนสะอาดถึงได้เห็นสีเดิมของผ้า พอเห็นเข้าก็อดประหลาดใจไม่ได้
มู่อิงยิ้มตาม เมื่อครู่ตอนที่เธอย่ำบิดผ้าอยู่ในถังไม้ น้ำซักผ้าดำคลั่กเหมือนน้ำโคลน จนตอนหลังเธอแทบไม่กล้าย่ำต่อ ไม่รู้ว่าไม่ได้ซักมาตั้งกี่ปีแล้ว
“ปู่ไช่น่าสงสารจริงๆ ญาติพี่น้องก็ไม่มี ข้าวร้อนๆ ก็ไม่มีกิน เพิงหญ้าหลังนั้นก็รั่วเวลาฝนตก ชื้นแฉะไปหมด แข้งขาก็ไม่ค่อยดีแล้วด้วย” เขาเงยหน้ามองเธอ พลางพูดอย่างจริงจัง “อิงจื่อ ถ้าเรามีเวลา ก็แวะไปเยี่ยมแกบ่อยๆ หน่อยนะ ปู่ไช่แกใจดีมาก ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ แกชอบเอาลูกอมมาให้ผมกินบ่อยๆ”
มู่อิงฟังแล้วก็ยิ้มให้เขา พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น
“อิงจื่อ คุณดีจริงๆ เลย” เกิ่งเจิ้งหยางตื้นตันใจจนเผลอพูดออกมาด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น