เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 20 เหลียงจิ้งมาสู่ขอ
มู่อิงเงยหน้าสบตากับเขาเช่นกัน ดวงตาคู่นั้นลุ่มลึก เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความโกรธแค้น เกิ่งเจิ้งหยางที่อยู่ตรงหน้านี้มีเลือดมีเนื้อ มีจิตใจที่ยืนอยู่ข้างเธออย่างเต็มเปี่ยม แบบนี้พอจะถือได้ไหมว่าเขานับเธอเป็นคนกันเองแล้ว นับเธอเป็นคนในครอบครัวที่เขาต้องคอยดูแลห่วงใย ไม่ใช่คนแปลกหน้า ไม่ใช่ภาระหน้าที่ และไม่ใช่คนที่ต้องฝืนใจดูแลอีกต่อไป มู่อิงพยักหน้ารับเบาๆ
"ที่แท้ก็เป็นเพราะพี่จริงๆ บัดซบเอ๊ย เรื่องของพี่ทำไมต้องให้พวกมันมาตัดสินใจแทนด้วย!" เกิ่งเจิ้งหยางกำหมัดทุบลงบนต้นขาตัวเองอย่างเหลืออด
มู่อิงยิ้มออกมาอีกครั้ง ความรู้สึกแบบนี้ช่างดีเหลือเกิน!
"คราวก่อนเธอยังไม่ได้บอกพี่เลยว่าเป็นใคร ครั้งนี้ก็ฝีมือมันด้วยใช่ไหม?" เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง พอเงยหน้าเห็นรอยยิ้มงดงามราวกับดอกไม้บานของเธอ อารมณ์ขุ่นมัวก็พลันผ่อนคลายลง ใจเย็นไว้ ถามให้รู้เรื่องก่อน ค่อยไปคิดบัญชีทีหลัง
มู่อิงพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้าอีกครั้ง
เกิ่งเจิ้งหยางขมวดคิ้ว แบบนี้หมายความว่ายังไงกัน?