เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 มู่อิงตกน้ำ
คูปองอาหารที่ได้มาจากจางจื้อเกา มีคูปองธัญพืชละเอียดอยู่ห้าชั่ง เอาคูปองห้าชั่งนี้ไปให้เธอเพื่อขอให้สอนอ่านเขียน ก็น่าจะพอไหวอยู่ มู่อิงคิดคำนวณอย่างละเอียด มือก็ขยับไม่หยุด ไม่นานก็ขัดรองเท้าจนสะอาด สะบัดน้ำออก คว่ำหน้าลงวางไว้ในกะละมัง พอยกทำท่าจะเดินกลับ จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจ คิดจะงมหอยขมติดมือกลับไปสักหน่อย
เธอก้มตัวลงล้วงมือเข้าไปใต้ก้อนหิน กวาดขึ้นมาได้ทีละสามถึงห้าตัว สมัยนี้ไม่มีเนื้อสัตว์กิน หอยขมตัวเล็กๆ นี่แหละคือกับข้าวชั้นดี ใครๆ ก็อยากมางมกันทั้งนั้น บางคนถึงขนาดแอบย่องออกมางมหอยตอนกลางดึกก็มี เธอย้ายที่ล้วงต่ออีกห้าหกครั้ง ได้มาแค่ยี่สิบกว่าตัว แถมเปลือกยังบางเนื้อน้อย คงต้องรอให้โตกว่านี้อีกสักหน่อย
มู่อิงยิ้มขื่น โยนหอยขมตัวเล็กๆ ยี่สิบกว่าตัวนั้นกลับลงน้ำ ล้างมือเตรียมตัวกลับบ้าน
"นังใบ้ จางจื้อเกาเป็นฝีมือแกฆ่าใช่ไหม?" น้ำเสียงคุกคามแฝงความมั่นใจดังขึ้น ราวกับรอฟังคำตอบว่าใช่