เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 แอบมองในป่าไผ่
แม้จะคุยเล่นหัวเราะกันไม่ได้ แต่มือที่จับจูงกันไว้กลับกุมแน่นไม่ปล่อย
ทั้งคู่เดินลงจากเขาเถาอย่างเงียบๆ เมื่อผ่านป่าไผ่เล็กๆ ที่ร่มรื่นด้วยเงาไม้ ก็หยุดยืนรับลมเย็นที่พัดโชยมาปะทะใบหน้าเพื่อคลายความร้อนจากการปีนเขา
เขายกมือขึ้นอย่างเบามือ แล้วช่วยทัดปอยผมที่ปรกแก้มเธอไปไว้หลังใบหู การกระทำนั้นแสนเป็นธรรมชาติ เพราะเห็นผมปอยนั้นคอยระริมฝีปากเธอไม่หยุด เขาจึงเอื้อมมือไปจัดการให้ ทว่าเมื่อทำเสร็จแล้วเห็นแก้มเธอระเรื่อสีแดงจาง ใบหน้าเขากลับร้อนผ่าวขึ้นมาเสียเอง เขาวางมือลง แอบถูปลายนิ้วเข้าหากันเบาๆ สัมผัสได้ถึงความเนียนนุ่มอย่างที่สุด ส่วนใบหูนั้นก็นิ่มจนน่าเหลือเชื่อ
เกิ่งเจิ้งหยางที่อ่อนโยนขนาดนี้ ชาติก่อนเธอไม่เคยเห็นมาก่อน ตอนนั้นเขามีให้เธอเพียงความสงสาร การช่วยเหลือคนอ่อนแอเป็นสัญชาตญาณของเขา มีหรือจะมามองเธออย่างตั้งใจแบบนี้ ในดวงตาคู่นั้นนอกจากเงาของเธอแล้ว ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก
"กลับไปแล้วระวังตัวหน่อยนะ อย่าเดินเพ่นพ่านออกไปข้างนอกคนเดียว มีอะไรก็เรียกผม" เขากำชับอย่างละเอียด