กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 337 ขอยกเครื่องหมายคำพูดไว้ก่อน
เสียงนี้ลอยเคว้งคว้างไปมาอยู่กลางอากาศประหนึ่งภูตผี ล่องลอยไม่หยุดหย่อน เดี๋ยวก็อยู่ไกล เดี๋ยวก็เข้ามาใกล้ เดี๋ยวฟังชัดเจน เดี๋ยวก็แหบพร่า หรือแม้กระทั่งอู้อี้เลือนราง ทว่าอ๋าวปิ่งกลับไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย ไม่คิดวอกแวกและไม่แม้แต่จะมอง เขาสำรวมจิตตรวจตราด้วยใจ เพ่งสมาธิรับรู้รอบด้าน ในที่สุดจึงเบิกตาสองข้างจ้องเขม็งแล้วเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ในฐานะเทพารักษ์ผู้คุมเขาสองแดน ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะใช้ลูกไม้อะไร สรุปสั้น ๆ คือข้าน้อยเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว หากปริศนาสามชามข้ามเนินไม่ไหวยังไม่คลี่คลาย พี่น้องของข้าข้างนอกก็ต้องทนทุกข์ทรมาน ดังนั้นต่อให้ข้าหนีรอดออกไปได้ ก็คงตกอยู่ในสภาพเดียวกับพวกเขานั่นแหละ!"