กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1430 ช่างเหมือนตำหนักเซียนเหลือเกิน
ภายในกระจกวิญญาณเงียบงันจนน่าหวาดหวั่น เหลือเพียงเสียงลมกับเสียงหายใจของหรงสวิน
เซียวลู่เซิงโอบไหล่ซูอวิ๋นแล้วเอ่ยว่า “คนเราล้วนต้องตาย พวกเรารู้ ลูก ๆ ก็รู้ แต่พวกเราจะจดจำเรื่องราวในอดีตตลอดไป—”
“อาจเป็นไปได้”
เสียงของหรงสวินดังมาจากกระจกวิญญาณ
เซียวลู่เซิงตกตะลึงเช่นกัน เขามองหรงสวินในกระจก “ท่านหมายความว่าพวกเราอาจกลับไปแคว้นชางอวิ๋นได้หรือ?”
“ใช่”
ดวงตาซูอวิ๋นแดงเรื่อ นางกำมือเซียวลู่เซิงแน่น มองหรงสวินแล้วถามว่า “อาซวิน ถ้าพวกเรากลับไป เหยาเอ๋อร์กับคนอื่น ๆ พวกเขายังอยู่หรือไม่?”
ต่อให้กลับไปได้ แล้วจะได้กลับไปเมื่อใดกัน?