กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 713 เจ้านี่ร้ายกาจจริง ๆ
เซียวเจินเจินอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
โจวอี้ชิงไม่ได้ยินนางพูด จึงรีบตามไป “เจินเอ๋อร์คนดี เชื่อข้าได้หรือไม่?”
“อย่าพูดแล้ว ข้า ข้ารู้แล้ว”
“อ้อ”
โจวอี้ชิงลองหยั่งเชิง พลางเกี่ยวมือของนางไว้แล้วกุมไว้ในฝ่ามือ “หลายวันมานี้ เจ้าเคยคิดถึงข้าหรือไม่?”
“อืม” แต่แบบนี้จะไม่รักนวลสงวนตัวเกินไปหรือ “ข้าไม่มีเวลาคิดถึงเจ้าเสียหน่อย”
“ข้าไม่เชื่อ” คำว่า “อืม” คำแรกต่างหากที่เป็นคำตอบจากใจจริงที่สุด
“ในเมื่อเจ้ารู้อยู่แล้ว ยังถามอีกทำไม”
“ข้าแค่อยากคุยกับเจ้า มีเรื่องมากมายที่พูดไม่หมด” โจวอี้ชิงกล่าวอย่างจริงใจ