กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 408 ตอนพิเศษ 12
พอย่ำรุ่ง เสียงฝนกระทบชายคาเรือนหลักก็เริ่มเบาลง
คนที่เฝ้ามาทั้งคืนไม่ได้รีบร้อนเปิดประตู ฉางอันแนบหูกับรอยแยกประตูฟังอยู่พักใหญ่ พอแน่ใจว่าข้างนอกเหลือแค่ลมปลายพายุ จึงค่อยปลดคานไม้ออกแล้วแง้มบานประตูไปครึ่งฟุต
น้ำขังในลานบ้านท่วมมิดพื้นรองเท้า กิ่งไม้หักกับเศษกระเบื้องกระจายเกลื่อน ต้นไทรอายุร้อยปีทางฝั่งตะวันออกถอนรากถอนโคนล้มพาด ล้มทับกำแพงเตี้ยพังไปครึ่งแถบ เคราะห์ดีที่ไม่โดนเรือนปีกที่มีคนพัก
เซวียเสี่ยวเป่าคลานออกมาจากใต้โต๊ะ พลางพยุงขาที่เหน็บชาแล้วถามอย่างร้อนใจ
“คนในเมืองเป็นยังไงบ้าง ไม่มีใครเป็นอะไรใช่ไหม”
ทหารส่งข่าววิ่งฝ่าฝนเข้ามาพอดี น้ำฝนไหลหยดจากเสื้อฟางไม่หยุด
“เมืองฝั่งตะวันออกเพิงเก่าพังไปเจ็ดหลัง ถนนสายตะวันตกสันหลังคาหลุดไปสองแห่ง คนที่อพยพออกมาก่อนหน้านี้พักอยู่ที่สถานศึกษา ปลอดภัยดีทุกคนขอรับ! ร่องน้ำฝั่งใต้ก็ระบายได้ตลอด น้ำขังตามถนนลึกสุดไม่ถึงครึ่งแข้ง ตอนนี้ลดไปเกินครึ่งแล้วขอรับ!”
หวงโส่วเหรินที่นั่งเก้าอี้มาทั้งคืน พอได้ยินก็ยันขอบโต๊ะลุกขึ้นยืน