กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 349 ปูนขาวแสบตาสยบจลาจล
“เก็บปุยฝ้ายไว้ก่อน ย้ายเครื่องแยกเมล็ดฝ้ายไปลานหลังร้าน”
เซียวอวิ๋นชวนคว้าแบบแปลนบนโต๊ะยัดใส่อกเสื้อ แล้วก้าวออกจากร้านทันที
เซวียเสี่ยวเป่าทิ้งด้ามหมุนแล้ววิ่งตามมา เกือบชนโอ่งน้ำข้างประตูล้ม
“พี่ชวน ใครมันชั่วช้าขนาดนี้ กล้าโรยปูนขาวลงในโจ๊ก ไม่กลัวมีลูกชายแล้วลูกไม่มีรูทวารหรืออย่างไร?”
“แฝงตัวอยู่ในค่ายผู้ลี้ภัยได้นานขนาดนี้ แถมยังเลือกลงมือตอนกินข้าวเที่ยงโดยเฉพาะ พวกนี้คงสำรวจจนรู้ทางหมดแล้ว”
ฉางอันยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก
“คนที่โรงแจกโจ๊กเยอะมาก หญิงสูงวัยหลายคนถูกเบียดจนล้ม หัวหน้าหมู่ทหารอาวุโสกลัวจะมีคนถูกเหยียบตาย เลยไม่กล้าให้ทหารฝ่าฝูงชนเข้าไปขอรับ”
“แล้วพี่ใหญ่ของข้าล่ะ?”
“ซื่อจื่อพาคนไปขวางทางไปยุ้งฉางไว้แล้วขอรับ พลธนูก็ขึ้นไปบนหลังคาโรงแจกโจ๊กแล้ว”