กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 322 ทางกลับบ้าน กลิ่นหอมของดอกกุยช่ายในรถม้าคันใหญ่
“เร็วเข้า! ยัดเสื่อขนแกะสองม้วนนั้นลงไปข้างใต้ กดให้แน่น ๆ เลยนะ!”
ซุ่นอันเหยียบคานรถไว้ สองมือดึงเชือกป่านเส้นโตจนหน้าดำหน้าแดง
เชือกป่านหนาเท่าสองนิ้วมือตึงเปรี๊ยะ ยามเสียดสีกันก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู
ด้านหลังรถม้ามีกระสอบป่านใบใหญ่ซ้อนกันอยู่สี่ห้าใบ สูงท่วมหลังคารถ ข้างในอัดแน่นไปด้วยเมล็ดหญ้าแกะ ด้านนอกกระสอบยังมีเศษแผ่นเหล็กกับผ้าใบน้ำมันเก่าหุ้มทับอีกชั้น แล้วมัดด้วยเชือกฟางวนรอบไม่ต่ำกว่าสิบรอบ
ขบวนรถขากลับบดผ่านถนนดิน รอยล้อรถจมลึกเข้าไปในดินโคลนหนาถึงสองนิ้ว
ตอนมา บนรถยังบรรทุกพวกกระทะเหล็กน้ำหนักเบากับเครื่องมือทำกิน แต่ขากลับกลับเปลี่ยนเป็นของหนักอึ้งอย่างเมล็ดหญ้า กิ่งต้นซีบัคธอร์น ผักกุยช่ายป่า แถมด้วยแยมผลหนามเปรี้ยวอีกครึ่งคันรถ สัมภาระเพิ่มขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว
“น้องอวิ๋นชวน! ก้อนชีสแห้งห่อนี้เจ้าเก็บไว้เคี้ยวเล่นระหว่างทางนะ!”
เหมิงเล่อที่เปลือยท่อนบนยกห่อผ้าขนาดใหญ่กว่าศีรษะขึ้นมา แล้วทุ่มลงบนกระดานรถ
ตัวรถยุบฮวบลงไปทันที แผ่นไม้ที่แบกรับน้ำหนักไม่ไหวลั่นเอี๊ยดอ๊าดขึ้นมา