กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 295 ฤดูหนาวเวียนมาอีกปี โรงเรือนอุ่นกำแพงไฟ
ลมหอบเกล็ดหิมะซัดใส่กระดาษหน้าต่างดังสวบสาบ
เซียวอวิ๋นชวนคลุมเสื้อหนังแกะตัวเก่าแล้วผลักประตูไม้ออกไป
หิมะทับถมจนมิดหลังเท้า หิมะแรกหลังเข้าฤดูหนาวตกทั้งหนักทั้งเร็ว
ใต้ชายคาทางเดิน ฉางอันยืนเอามือซุกแขนเสื้อ หนาวจนต้องย่ำเท้าไม่หยุด บนคิ้วมีน้ำค้างแข็งสีขาวเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง
“คุณชาย หนาวเหน็บจนดินแข็งขนาดนี้ พวกเราต้องเข้าป่าลึกไปขุดตาน้ำนั่นจริงๆ หรือขอรับ”
เซียวอวิ๋นชวนกอบหิมะสะอาดขึ้นมาขยี้หน้าแรงๆ พอน้ำเย็นเฉียบแตะผิว เขาก็ตื่นเต็มตาทันที
“ไม่ทันแล้ว ชักน้ำจากป่าลึกต้องเจาะหินวางท่อ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งค่อนเดือน ต้นกล้าผักหลายร้อยต้นในแปลงเพาะหลังเรือน ถ้าพ้นคืนนี้ไปคงแข็งตายหมด ไปสร้างโรงเรือนอุ่นกำแพงไฟนอกเมืองก่อน เอาถ่านอัดก้อนมาช่วยยื้อไว้สักสองสามวัน”
“ได้ขอรับ ข้าจะไปตามคนเดี๋ยวนี้”