กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 282 หาตาน้ำในป่าลึก
“พี่เสี่ยวชวน พี่ยืนเหม่ออะไรอยู่คนเดียวตรงนั้นน่ะ โคลนพอกตัวจนแทบจะแห้งกรังหมดแล้ว โอ๊ย คันจะตายอยู่แล้ว!”
เซวียเสี่ยวเป่าเกาคอไปพลางเดินก้าวขาสูงต่ำย่ำโคลนเละเข้ามา เสื้อผ้าแพรพรรณตัวนั้นมองไม่ออกตั้งนานแล้วว่าเป็นสีเดิมอะไร ขากางเกงถกขึ้นไปถึงโคนขา สองขาอวบเปรอะไปด้วยจุดโคลนสีดำเต็มไปหมด
เซียวอวิ๋นชวนหันตัวกลับมา แล้วยกขาเตะเข้าน่องที่เปื้อนโคลนของเซวียเสี่ยวเป่าไปทีหนึ่ง
“คันก็ไสหัวไปแช่ในร่องน้ำโน่น ฉางอัน ไปเลือกพี่น้องที่คล่องไม้คล่องมือมาสิบคน เอาอีเต้อ พลั่ว เชือกป่านเส้นใหญ่ติดไปด้วย แล้วตามข้าเข้าไปในป่าลึกสักเที่ยว”
ฉางอันโยนเครื่องหยอดเมล็ดพันธุ์ไม้ในมือให้องครักษ์ข้างตัว แล้วเอาหลังมือหยาบกร้านปาดน้ำฝนบนหน้าออก
“นายท่าน ฝนเพิ่งตกหนักจนดินชุ่ม ทางในเขาจะลื่นเอานะขอรับ พวกเราเข้าไปทำอะไรกันเวลานี้”
เซียวอวิ๋นชวนยกมือชี้ไปยังป่าเขาทอดยาวด้านหลังค่ายใหญ่ พลางหรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่ง
“หาตาน้ำ ที่ดินหลายพันหมู่ตรงเนินเขาฝั่งเหนือ จะให้คอยแต่น้ำฝนทุกครั้งไปไม่ได้ เมื่อกี้ข้าดูสภาพพื้นที่แล้ว ในเขาน่าจะมีตาน้ำสายใหญ่ซ่อนอยู่แปดในสิบส่วน ขอแค่ขุดเอาน้ำออกมาได้ ต่อไปที่ดินพวกนี้จะเจอแล้งช่วงใบไม้ผลิหรือใบไม้ร่วงก็ไม่กลัวแล้ว”
พอได้ยินว่าจะต้องเข้าป่า ใบหน้าอ้วนกลมของเซวียเสี่ยวเป่าก็ถอดสีลงทันที