กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 257 เพลี้ยอ่อนกัดกิน
ปุ๋ยรองพื้นถูกขนลงดินจนหมด พืชผลในภาคเหนือโตไวมาก ลมหนาวที่พัดผ่านไปไม่หวนกลับมาอีก อากาศอุ่นขึ้นทุกวัน พอมองจากไหล่เขาทางเหนือของเมืองกับผืนดินเค็มด่างออกไป ก็เห็นแต่ต้นพืชเขียวชอุ่มสุดลูกหูลูกตา
ใต้เนินดินรกร้าง เซียวอวิ๋นชวนยืนอยู่หน้าเล้าหมูมุงหญ้าคาเรียบง่ายสิบกว่าแถว พวกลูกหมูป่วยที่เมื่อครึ่งเดือนก่อนยังผอมกะหร่องพะงาบๆ บัดนี้แต่ละตัวอ้วนพี วิ่งเล่นไปมาในเล้าที่ปูหญ้าแห้งและดินเหลือง เสียงร้องอู๊ดๆ ดังไม่หยุดหย่อน
เซวียเสี่ยวเป่ายืนอยู่เหนือลม ยกมือบีบจมูกแน่น
“พี่เสี่ยวชวน หมูพวกนี้โตไวเกินไปแล้วมั้ง กินต้มกวาวเครือวันละสองมื้อ ให้ตายสิ อาหารการกินแทบจะดีกว่าข้าอยู่แล้วเนี่ย!”
เซียวอวิ๋นชวนก้มตัวลง หยิบดินรองเล้าหมูขึ้นมากำหนึ่ง แล้วใช้นิ้วบี้คลี่ดู
“นี่เขาเรียกว่ากินดีก็ถ่ายเยอะ พอมันถ่ายเยอะ พืชผลในไร่นาเราถึงจะโตงาม”