กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 250 กากของเสียหมักดิน
ในครัวมีไอร้อนลอยคลุ้ง พระชายาฟู่จื่อจินกำลังสั่งให้พวกสาวใช้เตรียมมื้อเย็น พอเห็นลูกชายหอบเอาหญ้าป่ากองโตกลับมา ก็สงสารจับใจจนน้ำตาแทบจะไหล
“ชวนเอ๋อร์ เจ้าเป็นถึงจวิ้นอ๋องแท้ๆ ทำไมยังต้องขึ้นเขาไปขุดหญ้าป่ามากินอีกเล่า ในจวนเรามีทั้งเนื้อ ทั้งแป้งขาว จะปล่อยให้เจ้าต้องมาลำบากแบบนี้ได้ยังไงกัน!”
เซียวอวิ๋นชวนเดินยิ้มๆ ตรงไปที่โต๊ะทำครัว แล้วเทยอดหนามป่าออกมาเต็มตะกร้า
“ท่านแม่ ท่านไม่รู้อะไร นี่น่ะเป็นของป่าเลิศรสที่ถึงมีเงินก็หาซื้อไม่ได้ คืนนี้ข้าจะลงมือเข้าครัวเอง ให้พวกท่านได้ลองชิมของสดใหม่กันขอรับ”
เซียวอวิ๋นชวนเทยอดหนามป่าลงไปลวกในน้ำเดือดจนเขียวสด แล้วตักขึ้นมาแช่น้ำเย็นเพื่อล้างรสฝาดขมออก จากนั้นถึงหั่นเป็นท่อนใส่ลงในชามกระเบื้องใบใหญ่ คลุกเคล้ากับกระเทียมบด เกลือเม็ด และน้ำส้มสายชูอีกเล็กน้อย สุดท้ายก็ราดกากหมูกับน้ำมันหมูร้อนจัดลงไปหนึ่งกระบวย